Prezbiopia (starczowzroczność) jest wadą układu optycznego oka, pojawiającą się w okolicach 40 roku życia, która polega na osłabieniu zdolności oka do akomodacji. Wówczas mięsień rzęstkowy traci stopniowo swoją moc uwypuklania soczewki i zaczynamy mieć problemy z widzeniem bliży, czytaniem, szyciem... Podczas oglądania przedmiotów z bliska promienie świetlne skupiane są za siatkówką. Zatem obraz bliży, tworzony na siatkówce oka i przekazywany do mózgu jest nieostry.

OKULARY DWUOGNISKOWE nosi osoba mająca prezbiopię, która nie chce zakładać i zdejmować okularów do czytania. Lub jeśli ma prezbiopię i krótkowzroczność lub/i astygmatyzm i nie chce zakładać na zmianę okularów do widzenia dali i bliży (czytania). Soczewki dwuogniskowe – składają się z dwóch segmentów i korygują wadę widzenia dali (przez górny segment) i bliży (przez dolny segment).

Soczewki dwuogniskowe składają się z dwóch segmentów i korygują wadę widzenia dali (przez górny segment) i bliży (przez dolny segment).
OKULARY PROGRESYWNE nosi osoba mająca prezbiopię, która nie chce zakładać i zdejmować okularów do czytania. Lub jeśli ma prezbiopię i krótkowzroczność lub/i astygmatyzm i nie chce zakładać na zmianę okularów do widzenia dali i bliży (czytania). Często okazuje się, że potrzebujemy jeszcze dobrego widzenia w odległości pośredniej, np. obrazu z monitora komputera (dystans 0,7 m - 1 m).

Soczewki progresywne montowane korygują wady widzenia dali, bliży i odległości pośrednich; są bardziej estetyczne od soczewek dwuogniskowych, bo wyglądają jak jednoogniskowe (nie mają wyodrębnionych widocznych segmentów do widzenia różnych odległości).

Uzyskanie korekcji różnych wad wzroku jednymi okularami wiąże się z pewnymi ograniczeniami pola i jakości widzenia oraz wymaga okresu adaptacji.